De tweede week in Calamandrana...

Een week waar Bommie op bezoek kwam en waar we oh zo van genoten hebben, waar Andreas en ik voor het eerst genoten van een dagje onder ons 2 alsook een romantisch etentje ‘s avonds in een super gezellig local restaurantje, waar we onze nieuwe buren op bezoek hadden en het een super gezellige avond werd vol leuke tips & tricks, waar we onze eerste wijndegustatie hebben gedaan, waar we opnieuw veel Aperol hebben gedronken en ook Bommie fan hebben gemaakt 😊, waar we de local speeltuin zijn gaan verkennen, waar we onze eerste zonsondergang hebben gezien tijdens een korte avondwandeling in onze straat.

Maar ook opnieuw een week van veel tranen maar toch minder dan vorige week, waar ik mezelf elke dag in twijfel trek of ik wel een goede mama ben omdat ik voel dat ik niet optimaal aan het genieten ben van deze extra tijd die ik met mijn gezin krijg. Ik weet dat dit een enorme kostbare tijd is voor hen en voor mij en toch voel ik dat ik hier niet dankbaar genoeg voor ben. Dat ik faal als mama elke keer ik mijn geduld verlies, elke keer Amilia mij moet troosten als ik huil, elke keer ik mijn stem verhef,… Dat gevoel van onmacht, die faalangst vreet aan mij. Het gevoel nooit goed genoeg te zijn. Zowel voor de kinderen als voor Andreas die me elke avond 9/10 in tranen aantreft. Bij deze sorry mijn lieve babies, mijn lieve man. Ik heb gewoon nog even wat extra tijd nodig om mij hier aan te passen, om dit nieuwe leven te omarmen, en vooral om de nieuwe IK te omarmen en te aanvaarden. Want laten we niet vergeten dat ik voor dit avontuur heel veel heb opgegeven. Niet alleen mijn thuis, familie en vrienden mis ik, maar ook mijn job. De vrouw die ik was, een vrouw die niet enkel mama is.

Ciao for now amici