Vijftien juni tweeduizendtwintig. De fameuze 15 juni is eindelijk aangebroken… de dag van ons vertrek. Maanden hebben we hiernaartoe geleefd en afgeteld, en opeens is die dag er alsof het pas gisteren was dat we besloten naar Italie te verhuizen!
Door Corona kregen we helaas geen afscheid zoals we initieel hadden gepland. Iedereen die ons kent weet dat we wel eens graag een feestje geven, dit was voor deze gelegenheid niet anders. We zouden een knaller afscheid hebben met onze familie en beste vrienden, veel pinten en rosékes drinken en dansen tot de vroege uurtjes! Maar helaas… Corona came into the picture en de lockdown werd afgeroepen 1 week voor ons groot feest.
Maaaaarrr hoe hard dat toen ook balen was, waren we enorm blij met de bubbel uitbreiding naar 10 personen per week en hebben we toch nog de kans gekregen om in 2 keer onze beste vrienden nog dag te kunnen zeggen. Alsook onze families samen te krijgen (merci Mammy 😊) Ok ok, het was misschien niet volledig Corona proof en we hebben elkaar misschien stiekem wel een knuffeltje gegeven maar op dat moment vergaten we heel even Marc Van Ranst en nam de liefde over 😊
Na een toch wel zeer emotioneel en moeilijk afscheid vertrokken we dan uiteindelijk maandagnacht om 2u vanuit Beerse. De kindjes waren super flink. Ze werden rond 6u30 wakker en hebben dan een eerste stop gemaakt om even samen te ontbijten, flesje te geven en hop we waren weer onderweg.
Rond de middag zijn we in Lugano gestopt, onze alltime favo place on earth van Andreas en mezelf. Beetje wandelen, terrasje doen, iets eten, … enfin dat was de planning toch. Tot Emeric hier anders over dacht en besloot een crisis te krijgen terwijl wij net een frisse pint hadden bested. Bon, change of plans dus. Terug de auto in en ciaooooo Lugano! 😊
Om 15u30 reden we dan eindelijk onze oprit op in Calamandrana. Ja, die fameuze oprit met die 2 leeuwen haha. Nog geen 10 minuten later kwam de verhuiswagen ook toe, dus echt ademruimte hadden we niet. En toen begon het….
150 dozen uitladen, een tjokvolle vrachtwagen uitladen, meubels in elkaar vijzen, hopen dat de kinderkamers op tijd in orde zouden zijn zodat ze toch in hun bed konden die avond, kinderen die voortdurend rondlopen en geëntertaind moeten worden, tot een kot in de nacht bezig zijn, het huis poetsen, je afvragen waar sommige dingen steken, nadenken waar je wat gaat opbergen, … Enfin, het was alles behalve ontspannend en toch wel een zeer grote uitdaging met zo een one-year-old waar je ogen voor op uw rug moet hebben of die is ergens verdwenen op een kast met 10 builen als gevolg 😊
But we made it! Tegen 2u30 lagen we dan eindelijk in ons bed! Fieuw. Now let’s see what tomorrow brings…
